Triviality Beyond Acceptance |Van Richter, 2002|

01. White Skinned Heroine, 02. Fragile Puppet, 03. Grinning Sun, 04. Invisible Hell (The Plumsack), 05. Abuser's Gabble, 06. The Entaglement Of Sexus, 07. Karl Found Out: The Definition, 08. Braindead Friction, 09. The Seed Of Wrath, 10. Dumb/Numb/Gun, 11. Under The Cold Moon

Ostatnia płyta w dyskografii Testify, wydana jeszcze w czasach aktywności grupy, zawiera na szczęście takie same gitarowe, industrialno-metalowe brzmienia, jakie przyniosły temu niemiecko-amerykańskiemu zespołowi ogólnoświatowe zainteresowanie i szacunek. To jednak płyta najcięższa z całej ich dyskografii, bo gitary zostały nastrojone jakoś niżej, a elektronika została zdecydowanie zduszona.

"White Skinned Heroine" otwiera ten album dosyć powtarzalnymi rytmami i wyglądana to, że zawartość zapowiada się mniej eksperymentalnie niż poprzednie wydawnictwa, chociaż jak dla mnie nie jest to najlepszy utwór na intro. "Fragile Puppet" wskakuje nagle z gitarowymi riffami charakterystycznymi dla Skrew (podobieństwo nieprzypadkowe, bo jedną z wcześniejszych płyty Testify - Mmmyaoooo, wyprodukował gitarzysta i lider Skrew - Adam Grossman), utwór nie ma jednak tej mocy co utwory Skrew, chociaż psychotyczne zawodzenie chłopca i jego monologi w języku niemieckim przykuwają uwagę. "Grinning Sun" charakteryzują metalowo-industrialno-gotyckie brzmienia, a sam utwór trochę mnie znudził.

Dopiero w następnych kompozycjach Testify pokazało, na co ich naprawdę stać! Dzięki doskonałym aranżacjom i nastrojom, jakiejś demoniczności wychodzącej z zestawienia gitar, wokali, perkusji i basu, wybijają się utwory "Invisible Hell (The Plumsack)", genialny "Abuser's Gabble" i mistrzostwo w wykonaniu zespołu - "The Seed Of Wrath". Szczególnie te dwa ostatnie są doskonałymi przykładami na utwory utrzymane w stylistyce industrial metal, z potężną sekcją perkusja-bas, swobodnie płynącymi riffami gitar, (które w niektórych miejscach stają się nieobliczalne!) no i oczywiście powtarzalnymi elementami refrenów, wykrzyczanych czy też 'wycharczanych' głosem niezapomnianego, charyzmatycznego Myka Junga, nadają im na długo pamiętane brzmienie. Myślę, że są to trzy najlepsze utwory Testify, jakie kiedykolwiek nagrali, głowa sama chodzi w takt fuzji riffy - perkusja, wraca się do tych utworów zaraz po ich zakończeniu, a apokaliptyczny "The Seed Of Wrath" powinien dostać jakąś znaczącą nagrodę za całokształt wykonania.

Jeśli dobrze przysłuchać się cytowanemu tekstowi w "Karl Found Out: The Definition": "Testify: Third. Testify - European project, a poor mimicry of Ministry, extremely non-innovative, cheap and trivial beyond acceptance" (w wolnym tłumaczeniu: "Trzecie znaczenie Testify: Projekt europejski, beznadziejnej jakości kalka Ministry, ekstremalnie wtórny, ubogi, trywialny i kompletnie nie do przyjęcia"), to nie da się ukryć, że prawdopodobnie zespół cynicznie sparafrazował jedną ze zgryźliwych recenzji, jakie być może pojawiły się pod adresem ich muzyki. Ministry niewątpliwie było dla Testify jakimś przykładem na solidnie zbudowane industrialno-metalowe utwory, tak samo jak Skrew, ale ciężko tu mówić o kopii, a już najmniej o beznadziejnej zawartości i jakości ich muzyki (patrz wyżej: "The Seed Of Wrath" i Abuser's Gabble").

"The Entaglement Of Sexus" przynosi już nieco łatwiejsze, rockowe brzmienie, z mocno samplowanym tłem, i szczerze mówiąc właśnie ten monotonny beat staje się nudny w pierwszej kolejności. "Braindead Friction" brzmi zdecydowanie rockowo, w stylu Ministry ;), a "Dumb/Numb/Gun" zawiera trochę blackmetalowe klimaty, głównie dzięki wokalom, chociaż nadal zachowuje industrialno-metalowe brzmienie. Podobały mi się takie nieco 'szklane' sample zastosowane w tle, może nie pasujące do utworu jako takiego, ale intrygujące swoją kontrastowością. Utwór ten porównałabym do twórczości Skrew, podobnie jak omówiony wcześnie "Fragile Puppet".

Ostatnia kompozycja "Under The Cold Moon" charakteryzują nieco mniej wyostrzone gitarowe riffy, wolniejsze tempo i więcej zabawy z elektroniką. Niewątpliwie transowy, ale jak dla mnie najsłabszy utwór na tym albumie, a do tego trwa trochę ponad... 10 minut. Bardzo chciałabym, żeby "The Seed of Wrath" trwał tyle samo!

Nagrania na Triviality Beyond Acceptance są dojrzałe, rozbudowane i słychać, że zespół wykorzystał swoje wieloletnie doświadczenie. Testify niejako wypracował swoje brzmienie w ciągu prawie dziesięciu lat od momentu wydania pierwszej EP (Testify '01 ukazała się w 1993 r.) i naprawdę szkoda, że rozpadł się po nagraniu tak dobrego albumu. Mimo tego, odnoszę satysfakcjonujące wrażenie, że muzycy dali z siebie wszystko i nie skończyło się to łatwiźnie wydawania płyty z remiksami lub The Best Of. Nie wiem jak bardzo Testify przychylał się do sugestii swoich fanów, ale nagrania te raczej powstały z indywidualnej inicjatywy.

Parę lat po rozpadzie Testify, Myk Jung zasilił szeregi Schuldt (grupy niemieckiego muzyka Tima Schuldta), z którą nagrał płytę First Error Code, a poza tym wydaje solowe płyty firmowane własnym nazwiskiem, chociaż już nie z takim ciężkim brzmieniem, jak w Testify.
Rascal Nikov od 2002 r. kontynuuje swoje elektroniczne pasje w znanym, niemieckim, futurepopowym zespole – Rotersand.

Triviality Beyond Acceptance wraz z Mmmyaooo to dwie płyty w dyskografii Testify, z którymi należy się bezwzględnie zapoznać, aby doświadczyć potęgi muzyki tego zespołu. (NINa, 14/07/2010)