Jagd |1990, Peaceville Records, +++|

1. Saturation, 2. Crystalization, 3. Blasphemer, 4. Tortured [Dub], 5. Adrenalin, 6. Ritual, 7. Symptom, 8. Force, 9. Maniac, 10. Glory

Undergroundowa Wielka Brytania w latach 90-tych, to ciągle ruch muzyczny bazujący na brudnym brzmieniu gitar i punkowej werwie. To także odpowiedź na trudne warunki społeczne, a także rosnąca fascynacja klasyczną muzyką industrialną.
W ten sposób odbieram także muzykę Sonic Violence, grupy już nie istniejącej, która pozostawiła po sobie tylko, lub aż dwa pełne albumy. Prostota kompozycji, ciężar gitar i industrialne dodatki, kojarzone z monotonną pracą człowieka będącego trybikiem w przetwórczej maszynie, to wizytówka tego brytyjskiego zespołu.

Utwory Sonic Violence nie różnią się jakoś znacząco jedne od drugich, a ta docelowo wypracowana monotonia zadowoli słuchaczy z określonymi wymaganiami co do ciężaru i budowy kompozycji, chociaż może szybko znudzić tych, szukających bardziej zróżnicowanego brzmienia. Taką celową powtarzalność dźwięków opartych na jednostajnym rytmie od początku prezentował Godflesh, i dzięki temu ujednoliceniu stał się tak znany, jak i ceniony.

Jeśli chodzi o Jagd, to na uwagę zasługuje bardzo dobra współpraca gitarzystów i perkusisty oraz wokale, dopasowane do tego rodzaju muzyki. Nie jest to growling ani nie są to przestery. To czego zespół nie dopracował, to brzmienie perkusji na tym albumie. Płaska, jak gdyby brzmienie uciekało podczas pracy perkusisty. Myślę, że jest to głównie wada masteringu, bo 15 lat później, mając do dyspozycji nowocześniejszy sprzęt dałoby się łatwo wyrównać beat, nadając mu głębsze, potężniejsze brzmienie.

Cieszy mnie bardzo fakt, że zespół nie używał klawiszy, bo te mogłyby tylko zmiękczyć ich surową muzykę. Bez nich stała się chrapliwa, prymitywna, pogańska i wręcz rytualna. Niejednokrotnie zresztą odnoszę wrażenie, że zespół wzorował się na muzyce folklorystycznej: afrykańskiej, australijskiej, indiańskiej, czy w zasadzie każdej, w której używa się bębnów jako podkładu do stworzenia symbolicznego, wprowadzającego w trans, powtarzającego się rytmu. Nie daleko tu jednak od folkloru i jego rytmiki do industrializacji, bo praca maszyn, a także dźwięki przez nie wydawane, uwidaczniają monotonię i schematyczność, co także wpływa na powtarzalność całego działania, a co za tym idzie, wprowadzania patrzącego lub słuchającego w swoisty trans.
Sonic Violence wplótł jednakże w swoją muzykę elementy muzyki klasycznej, jak intro do "Saturation" i "Tortured (Dub)".

Osobiście bardzo podobał się "Ritual" dzięki "przejaśnieniom" pojawiającym się w pewnych momentach trwania utworu i oczywiście powtarzalności rytmu. Podobnie w "Glory" pojawiają się zawiązki melodii poprzez podnoszenie tonacji instrumentów o "oczko" wyżej. Jeśli ktoś preferuje punkowe, lub nawet crustowe brzmienie, to polecam zapoznać się z "Crystalization". Natomiast "Blasphemer" wydaje się być najbardziej rozpoznawalnym utworem Sonic Violence z tego albumu, posiadającymi "prawie" zwrotki i refreny, ciągle jednak bazującym na ciężarze i chyba jedynym, nadającym się do prezentacji w mniej lub bardziej znanym radiu, oferującym muzykę alternatywną.

Zespół miał wszelkie cechy aby stać się kultowym, ale albo nie zabiegał o popularność, albo też zaplanowana strategia nie doszła do skutku. Dowiemy się o tym oczywiście w wywiadzie, jaki powstaje z ramienia magazynu Fabryka Industrial Rock.

Płyta Jagd powstała przy współpracy takich muzyków jak Andy Whiting (bas), Murray Blake (gitara), Elmer, którego nikt w zespole nie poznał pod prawdziwym imieniem i nazwiskiem (perkusja) oraz charyzmatyczny lider Dave "Auntie" Godbald (wokale, gitara), na niektórych zdjęciach wizualnie przypominający mi nieco skrzyżowanie Jamesa M. Keenan"a (Tool, A Perfect Circle) i Jonathana Devoy"a (Jerk, Ink).
Także wytwórnia, która wydała tą płytę – Peaceville, to przede wszystkim w latach 90-tych label kultowy, stawiany na równi z, także brytyjskim Earache, i koncentrujący się na ciężkiej, gitarowej muzyce typu metal, hardcore czy też crossover. Earache wydawałby mi się jednak lepszym strzałem, ze względu na szerszą promocję oferowaną zespołom i lepsze kanały dystrybucji.
Zarówno zespół jak i ta płyta zdecydowanie zasługują na szerszy rozgłos niż otrzymały dotychczas. Polecam. (NINa)

---

Transfixion|1992, Dreamtime, ++|

1. Asphyxia, 2. Mind-Field (mix), 3. Factory, 4. Torment, 5. J.F.R.O., 6. Drill, 7. Malice, 8. Catalepsy (remix)

Wojna? Wybuch atomówki? Skażenie? Uszkodzenie reaktora? Wyjący sygnał syreny alarmowej, stosowany w takich przypadkach od razu podnosi poziom adrenaliny. Alarmująco rozpoczyna się utwór "Asphyxia" (w medycynie oznacza niedobór tlenu we krwi, który prowadzi do utraty przytomności i często śmierci, gdy chory pozostawiony zostaje bez opieki szpitalnej), zwiastując drugi, i jak dotąd ostatni pełny album Sonic Violence, wydany w dwa lata po debiucie.
Wycie syreny lekko przechodzi w ciężki, monotonny bas z nadal utrzymującym się alarmem w tle, a w następnej kolejności do basu dołączają sample i wokale, także perkusja i gitary, co daje już przedsmak muzyki wypełniającej album Transfixion... chociaż nie do końca. Jest ciężko, podobnie jak na płycie Jagd, bo zespół będąc wiernym obranemu kierunkowi, prezentuje kolejne industrialno-grindowe granie, chociaż na drugiej płycie można już usłyszeć więcej industrialnych sampli, a także wpływy, np. zimnej fali (Joy Division i Bauhaus), głównie w ponad dziewięcio-minutowym "Mind-Field" oraz w "Torment".

Oczywiście, nie wybrałam tej płyty do recenzji specjalnie z powodu utworu o przewrotnym tytule "Factory" ;) "Fabryka", to trzecia kompozycja na płycie, powolna, monotonna, chociaż nie tak ciężka, jak poprzednie utwory tego zespołu, z których każdy z powodzeniem mógłby zawierać w tytule słowo "fabryka", "produkcja", "stocznia", "platforma wiertnicza", "przemysł ciężki" itd.

Zespół nagrał Transfixion w składzie: Elmer (perkusja i wokale), Paul (bas), Andy (bas), Peri (perkusja) i Bill (samplery). O ile o płycie Jagd można powiedzieć, że zawierała minimalizm, trans i agresję, o tyle Transfixion prezentuje się eksperymentalnie i depresyjne. Zespół zaczął bardziej skupiać się na samplerach ("J.F.R.O.", "Malice", Catalepsy (remix)), co bardziej niż kiedykolwiek przyczyniło się do definitywnego przesunięcia Sonic Violence do szufladki z napisem "industrial". Mniej na tej płycie tekstów, wokali, mniej też pracy gitarzystów. Wyraźnie nastąpiło odejście od grind i metalu na rzecz zabawy z samplerami. Z "żywych" instrumentów dominuje monotonia basu (grupa miała w składzie, jak widać powyżej, jednocześnie dwóch basistów) i perkusji, już nie tak płytkiej jak na Jagd, ale tu i ówdzie zastąpionej samplerami.

Sonic Violence planował wydane trzeciej, pełnej płyty w rok po Transfixtion, jednak nigdy do tego nie doszło, i nie wydaje się aby została kiedykolwiek wydana, bo muzycy własnoręcznie pogrzebali swoją przeszłość. Zamiast tego w 1993 r. ukazała się płytka z czterema miksami pt. The Blastecyst Mixes, a zespół rozwiązał się.
Basista Paul Taylor ma swój solowy, elektroniczny projekt Gusto Extermination Fluid kolaborujący z labelem MoMT, a którego muzyki możecie posłuchać na Myspace.

---

http://www.myspace.com/sonicviolence | http://www.spirit-of-metal.com/discographie-groupe-Sonic_Violence-type-Albums-l-en.html