Break Away |2008, Streak, +++|

1. Dirt Inside (Intro), 2. Breathe, 3. Fade, 4. Antidote, 5. Beneath, 6. Slightly Murdered, 7. Break Away, 8. Desperate, 9. Faces of Fear, 10. Groovy Booty, 11. Mind Wires

Streak powstał jako solowe przedsięwzięcie Chris Dimocka w 2004. Trzy lata później na potrzeby koncertów do zespołu dołączył perkusista Paul Aho, wywodzący się z grupy Uncle Big Time. W takim składzie Streak egzystuje po dziś dzień.

To, co przykuło moją uwagę w ich muzyce, to żywiołowość. Dzięki temu wiem, że muzycy są pasjonatami i rezultaty w postaci tejże płyty CD są także bardzo zadowalające.

Ze Streak zetknęłam się po raz pierwszy na forum Fabryki, i gdzie jak podejrzewam zespół został przysłany przez mojego przyjaciela z Teksasu – Chrome Skin Jesusa, pomysłodawcę co tygodniowych, industrialno-rockowych podcastów pt. RazorBladeDanceFloor, który przeprowadzał z zespołem wywiad na początku 2008 r. Jeśli tak było w istocie, to pomysł okazał się trafiony i niedługo później dostałam od zespołu do wglądu CD zatytułowany 'Break Away.'

Jedenaście utworów rzeczywiście jest utrzymanych w industrialno-rockowym klimacie z przewagą gitarowego grania. W wielu utworach można odnaleźć delikatne odniesienia do muzyki takich sław tej sceny jak Society Burning ('Breathe'), Slave Unit ('Faces of Fear'), NIN z 'Further Down The Spiral' i 'Fixed' ('Slightly Murdered') czy też Diatribe ('Groovy Booty'). Sądzę, że sama ta czołówka powinna przyciągnąć co najmniej osoby znające muzykę powyższych zespołów.

Streak tworzy jednakże muzykę daleką od dalszych porównań i w każdym utworze zaznacza się jakiś charakterystyczny ślad wykreowany przez zespół. Główna to zasługa bardzo dobrych zdolności wokalnych lidera grupy - Chris Dimocka. Potrafi śpiewać bardzo wysoko i dosyć nisko, co niewątpliwie wpływa na ożywienie muzyki. Słuchając jego głosu podczas kilku obrotów płyty, łatwo zapamiętuje się go, co już działa na korzyść zespołu. Ponad to, co zaliczam na kolejny plus, Streak nie używa zniekształceń na wokalach, a także umiejętnie stosuje gitary i sample, przez to prostą drogą trafia do sporego grona stu procentowych wykonawców rocka industrialnego.

Na tym CD mogę ewidentnie wskazać dwa najlepsze utwory – 'Breathe' za dynamikę i ładne rozwijanie się utworu z przerwami i na szybkość i na moc oraz ' Groovy Booty' za pewnego rodzaju kuszenie powolnym tempem i zaloopowanymi gitarami, co jakoś zawsze dobrze na mnie działa. 'Desperate' i 'Beneath' to także bardzo dobrze zapamiętujące się utwory.

Płytę kończy agresywny 'Mind Wires' wzbogacony nisko nastrojonymi gitarami i dziwnymi, 'wijącymi się' samplami, zakończony jakże grunge'owym riffem.

Zespół możecie odnaleźć na większości portali społecznościowych, a także, na popularnym w Stanach Tweeterze. (NINa)

---

http://www.streakband.net | http://www.myspace.com/streak