13 Above the Night |1993, Interscope, ++|

1. The Velvet Edge, 2. Delicate Terror, 3. Badlife, 4. Dirty Little Secrets, 5. China de Sade, 6. Dimentia 66, 7. Final Blindness, 8. Blue Buddha, 9. Starmartyr, 10. Electrical Soul Wish, 11. 13 Above the Night, 12. Disko Fleshpot, 13. Savage Sexteen

My Life With The Thrill Kill Kult na pewno przyciąga uwagę przede wszystkim długą nazwą. Poza tym jest to jedna z grup zaliczanych do sceny industrialno-rockowej, jakkolwiek w ich muzyce jest bardzo dużo innych wpływów - od funky lat 70-tych, po psychodeliczne klimaty Pink Floyd i wibracje z dyskotekowych i glamowych parkietów, plus gorące dziewczyny obecne na każdym koncercie MLWTTKK, nie tylko na scenie ;) Seksowne kobiety są podstawowym elementem scenicznego image grupy, i MLWTTKK bez kobiet to tak jakby filmy o Jamesie Bondzie okrojono z ozdobników. Kobiety w MLWTTKK to jednak nie tylko ozdóbka, ale podstawowy skład zespołu włączając w niego: Pepper Somerset, Jacky Blacque, Sinderella Pussie, Rhonda Bond, Viva Nova, Arena Rock, Kitty Killdare czy też perkusistka Linda LeSabre (Beat Mistress) tworzące tzw. the Bomb Gang Girlz, a poza nimi oczywiśce charyzmatyczny Groovie Mann, wszechstronnie uzdolniony Buzz McCoy oraz spec od dodawania funkowego brzmienia do industrialno-rockowych utworów – Charles Levi.

Ten album to jedna z płyt, jakie zespół wydał w latach 90-tych. Pełno tu tego funkowego brzmienia basu, psychodelii, dziwnych dialogów wysamplowanych z filmów i seksownych, kusicielskich kobiecych głosów. Mój ulubieniec to Badlife, bardzo funkowy i sympatyczny, podobnie jak Disko Fleshpot, ale ciekawie też brzmi Dirty Little Secrets. Charles Levi pokazał swoje umiejętności w Blue Buddha. Jedynym utworem, który wyróżnia się jakimś takim bardziej nowoczesnym brzmieniem jak na tamte lata to Savage Sixteen, z mocniejszym beatem i housowym wydźwiękiem.
13 Above the Night to dobra pozycja wyjściowa na zapoznanie się z twórczością MLWTTKK, ale nie najlepsza. (NINa)

---

Confessions of a Knife |1990, Wax Trax!, 2004 Rykodisk, ++++|

1. A Daisy Chain 4 Satan (Acid and Flowers Mix), 2. The Days of Swine and Roses, 3. Hand in Hand, 4. Waiting for Mommie, 5. Confessions of a Knife (Theme Part I), 6. Ride the Mindway, 7. Rivers of Blood, Years of Darkness, 8. Kooler Than Jesus (Electric Messiah Mix), 9. Burning Dirt, 10. Confessions of a Knife (Theme Part II), 11. Waiting For Mommie (JB's Blackjack Mix), 12. Ride The Mindway (UK Remix), 13. Confessions Of A Knife (Theme Part 3)

Zespół założony w 1987 r. regularnie wydaje płyty, single, EPki, remiksy i promówki, koncertując równie często jak pracując w studiu.
MLWTTKK, to zespół którego nazwa pochodzi od tytułu filmu, nad którym pracował Frankie Nardiello aka Groovie Mann, (z założycielem późniejszego Ministry - Alem Jourgensenem występowali razem w Special Affect) i Marston E. Daley (Buzz McCoy). Opracowali oni image oparty na elementach filmów horror, a w muzyce zawarli zaczerpnięte z takich filmów samplowane dialogi. Jest to także jeden z nielicznych zespołów, który nagrywał dla słynnej chicagowskiej wytwórni Wax Trax!, i który nieprzerwanie tworzy muzykę utrzymaną w tym samym co przez lata klimacie groove industrial. Charles Levi zasila szeregi innych zespołów i lista ta wydłuża się każdego roku, a co za tym idzie można łatwo rozpoznać, w którym utworze pojawia się jego wibrujące brzmienie basu.

Confessions of a Knife (czyli zwierzenia noża), to kolejny kontrowersyjny z nazwy album MLWTTKK, zawierający 13 utworów, zarówno funkowych jak o elektronicznych, industrialnych i housowych. Remaster tego albumu, różni się od oryginału dodanymi na końcu trzema utworami. Rykodisc, dla którego MLWTTKK wydawał płyty po opuszczeniu Wax Trax! zremasterował ten album w 14 lat od premiery.

Dla mnie najlepiej brzmi Hand in Hand, transowy, spokojny, nawet nieco śpiący klimat i industrialne tło, bardzo w stylu starego Ministry. Z kolei Waiting for Mommie to taki wesoły, glamowo-funkowy utwór z śmiesznym tekstem. To także brzmienie Wax Trax!, które pojawia się w niektórych utworach Ministry z wczesnych lat 80tych. Sam tytułowy utwór (Theme Part I) jest czarujący dzięki delikatnym riffom gitar i stabilnemu rytmowi basu, podobnie (Theme Part II). I jednocześnie jest to utwór instrumentalny. Podobały mi się też Ride the Mindway za spójną dynamikę i Kooler Than Jesus (Electric Messiah Mix), już chyba kultowy utwór MLWTTK grany na większości ich koncertów. No i na koniec trzecia część tematu muzycznego Confessions of a Knife, chyba najbardziej industrialny z okrętową syreną, mrocznym tłem, i diabelskimi wokalami, nadal utrzymany w tej bardzo onirycznej atmosferze. To najlepszy album MLWTTKK spośród tych, które do tej pory słyszałam. (NINa)

---

Diamonds & Daggerz |Rykodisc, 2004, +|

1. Dream 101, 2. Devil Rider, 3. Hot Rod Boys, 4. MZ Disco, 5. Sex Whip, 6. Out 4 The Kill, 7. Mondo Fever, 8. Flesh Star, 9. Young Tongue, 10. Evil Lover, 11. Dope Kult, 12. The End

To płyta remiksowa wydana po przejściu MLWTTKK z Wax Trax! do Rykodisk w 2004r. Nastawiona na dyskotekowe parkiety nie daje mi żadnych większych wrażeń, ale powinna się spodobać tym, którzy wykorzystają ją zgodnie z założeniem producentów. Young Tongue jest najbardziej beatowym utworem z całego zestawu. Płytę kończy ambientowy The End. (NINa)

---

Best of My Life With The Thrill Kill Kult |Rykodisc, 2004, +++|

1. 13 Above The Night, 2. Do U Fear (For Your Child)? , 3. A Martini Built For 2, 4. Apollo 69, 5. Sex On Wheelz, 6. Girl Without A Planet, 7. Devil Bunnies,
8. Blondes With Lobotomy Eyes, 9. A Daisy Chain 4 Satan, 10. ‘Cuz It’s Hot (edit), 11. Hour Of Zero, 12. The Velvet Edge, 13. After The Flesh (remix), 14. Kooler Than Jesus (edit), 15. The Untouchable Class, 16. And This Is What The Devil Does

Kolekcja najbardziej znanych utworów tego amerykańskiego zespołu zebranych z poprzednich jego płyt. Podobał mi się jazzujący A Martini Built For 2 i funkowy Apollo 69, fajnie brzmi też Sex On Wheel z z rockowymi gitarami, jazzową trąbką i pianinem. Spodobać się może też Devil Bunnies z rock’n’rollowym rytmem i chwytliwym refrenem. Remix After the Flash jest czymś pośrednim między industrialem z gitarami a rockabilly. The Untouchable Class ma już więcej z rocka niż jakikolwiek inny utwór MLWTTKK. Miłośnicy Ministry z lat 90tcyh, jeszcze tego mało gitarowego polubią And This Is What The Devil Does. Ciekawy składak, polecam początkującym. (NINa)

---

The Filthiest Show In Town |Rykodisc, 2007, ++|

1. Cadillac Square, 2. Born Of Fire, 3. Jet Set Sex, 4. High Class Taboo, 5. Me & Harlow, 6. Sophisticated Living, 7. TV Sista, 8. My Kinda Guy, 9. Jive Ass Ave

Nie wiem czy fani MLWTTKK czekali na niespodziankę, ale w wypadku MLWTTKK, który zaskakiwać lubi od początku istnienia chyba nie spełnił akurat takich oczekiwań. Ta płyta nadal jest utrzymana w typowym dla MLWTTKK klimacie pełnym brzmień funky, groove, jazz i industrial rocka, ale jak to się mówi – im ktoś starszy tym się uspokaja. Pod warunkiem, że nie jest alkoholikiem ;) Muzyka na The Filthiest Show In Town jest pozbawiona szaleństwa i psychodelii niektórych poprzednich wydawnictw. Obecnie MLWTTKK postarał się o brzmienie pasujące nawet do klubu gdzie można w spokoju wypić kawkę i bezstresowo pogadać z kimś o życiu. I myślę tu o utworze Born of Fire, utrzymanym właśnie w takim spokojnym klimacie. Bardziej funkowym utworem jest Jet Set Sex, chociaż użyto tu jakiś efektów, które mi się za bardzo kojarzą z tymi, jakich używała nawet Cher w swoich nowych radiowych hiciorach. High Class Taboo ma jakiś bluesowy wydźwięk, czuje się rozległe, pustynne przestrzenie USA. Sophisticated Living to już ukłon w stronę funky znanego z nagrań Jamiroquai, miękki smooth-jazzowy bas, fajna gitarka, której brzmienie można znaleźć też na płytach Lenny’ego Kravitza, atrakcyjny saksofon, dziewczyny w chórkach i pianinko tak bardzo obecne w muzyce funky lat 70-tych. Bardzo relaksujący kawałek.
Ta płyta jest zdecydowanie inna niż pozostałe, ze spokojniejszą, klubową muzyką służącą bardziej do posiedzenia niż potańczenia. (NINa)

---

http://www.myspace.com/mylifewiththetkk