Uchronopolis |BlackRain, 2010|

01. Welcome To Uchronopolis, 02. Black Flash, 03. Tainted Cortex, 04. Revenge, 05. Totalitarize Me, 06. The Great Parade for Monkeys, 07. Birth, 08. Ex Utero, 09. Exodus, 10. Exile, 11. Day Of The Hatred, 12. Lock Down, 13. No Tears, 14. Nero's Dream, 15. Hyper-Nation, 16. Uchronopolis

Ciekawie zarysowany scenariusz, perfekcyjnie wykonana okładka CD oraz dotychczasowe dokonania tego francuskiego zespołu spowodowały, że czekałam Uchronopolis od kiedy Dexy Corp_ opublikował newsa na temat powstawania nowej płyty, a czekanie to nie trwało na szczęście latami.

Dexy Corp_ należy do zespołów, które mają artystyczne podejście do prezentowanej muzyki, podobnie jak Punish Yourself, chociaż Dexy nie koncentruje się raczej na wyglądzie muzyków, ale na dodatkach. Na długo w pamięci pozostaje np. widok genialnie zaprojektowanego statywu do mikrofonu w kształcie popiersia żeńskiego cyborga, kojarzący się z postaciami z obrazów H.R. Gigera.
Grupa ta przedstawia atrakcyjne, industrialno-metalowe brzmienie, oparte na gitarach, basie, perkusji i wokalach, w którym dominuje agresywna energia mimo, że kompozycje zostały zaaranżowane na wzór regularnych utworów ze zwrotkami i refrenami. Na całokształt tej płyty składają się utwory wokalne przeplatane kilkoma instrumentalnymi wstawkami.

Wraz z rozpoczęciem „Welcome To Uchronopolis” zostajemy zaproszeni do wirtualnego miasta przypominającego (przynajmniej wg. koncepcji zespołu) to, znane z filmów np. The Dark City czy Brazil, pełne niespodzianek, niepisanych i niewyjaśnionych reguł, ukryte za mgłą mistycyzmu, mroczne i dławiące się własnymi wyziewami.

Po wodewilowo-cyrkowym wstępie zespół pokazuje, co oznacza dla nich gitarowa jazda („Black Flash”). W podobnych klimatach utrzymany jest „Tainted Cortex”, ze ścianą gitar przeplatanych spokojniejszymi fragmentami opartymi na wokalach i samplerach, a takie zakręcone tempo przynosi na myśl wściekłe utwory australijskiej grupy Jerk.
Następnie „Revenge”, to utrzymana w nieco barowej atmosferze 43-sekundowa wstawka poprzedzająca utwór „Totalitarize Me”, kojarzący się z kolei z twórczością zespołu Orgy, chociaż Dexy Corp_ zawarł tu większy udział gitar obok równie dynamicznego samplingu.
„The Great Parade for Monkeys” bardzo przypomina estetykę muzyki Punish Yourself (wykrzyczane wokale i damskie chórki w tle) oraz 16Volt (aranżacje partii wokalnych, linii basu oraz sampling).

Na uwagę zasługuje instrumentalny „Birth”. Jest to sugestywna, dźwiękowa opowieść, wskazująca na 'coś', co właśnie obudziło się w podmiejskich kanałach, w otoczeniu natrętnego brzęczenia much i jazzowej muzyki dobiegającej z powierzchni. Następnie to coś, niczym rakieta napędzana turbiną ruszyło w sobie znanym kierunku, rozchlapując wokół siebie cuchnącą wodę.

W tym momencie jednak pojawia się utwór, który przypieczętował mój wybór, i dzięki któremu Uchronopolis stał się płytą roku 2010. Utworem tym jest „Ex Utero” z ładnie przyciętymi gitarami, lekko przesterowanymi wokalami, ogromną dynamiką, harmonijną budową, profesjonalnie zaaranżowanymi partiami napisanymi dla każdego z instrumentów oraz dopasowanymi do użytych sampli. Dodam na koniec, że „Ex Utero” zwrócił moją uwagę już przy pierwszym przesłuchiwaniu, a za pozwoleniem zespołu został natychmiast przemycony do 'fabrycznego' podcasta (nr 9).

Następujący po nim utwór „Exodus” przynosi bardziej metalowe brzmienie, chociaż i w nim pojawiają się industrialne sample, dlatego też powinien zainteresować fanów tak Ministry, jak i Treponem Pal.
Zaraz potem pojawia się kolejna, instrumentalna wstawka („Exile”), kojarząca się z klimatami nocnego klubu z lat 50-tych, jazzową muzyką przeplataną nowoczesnym samplingiem, a po nim intensywne, powtarzające się riffy gitar wprowadzają słuchacza w agresywny i ciężki utwór „Day Of The Hatred”.

„Lock Down” to troszkę tępy utwór, zbudowany głównie na wokalach i syntezatorach, i chociaż obecne są tam gitarowe riffy, to ogólna melodyka zbliża go do piosenek grupy Filter. „No Tears” to także utwór w stylu muzyki Punish Yourself; bardzo skoczny, łatwy do zapamiętania, a jednak drapieżny, zakończony klasyczną, jazzową muzyką.
„Nero's Dream” nie jest zbyt oryginalnie zaaranżowany, lecz nie brak mu pasji, natomiast bardziej zainteresował mnie „Hyper-Nation”, bo obok gitarowych riffów i dynamicznie zaakcentowanego basu, pojawiają się tam całkiem zimno-falowe nastroje, rodem z angielskiego Sheffield lat 80-tych, głównie za sprawą old-schoolowo brzmiących sampli. To także utwór instrumentalny, jednak najdłuższy ze wszystkich, zawartych na tym albumie.
Tytułowy „Uchronopolis”, równie ciekawy, jak poprzednie i oparty na dynamice basu sprzężonego z riffami gitar zamyka to wydawnictwo.

Ten album ma wszystko; scenariusz, pomysł, energię, oryginalne aranżacje, wysokiej jakości produkcję, ładne opakowanie. Jeśli uznać, że Psalm 69 był przełomową płytą dla Ministry, a The Downward Spiral – dla Nine Inch Nails, to Uchronopolis może być punktem zwrotnym w karierze Dexy Corp_. Francuzi pokazali, na co ich stać i mam nadzieję, że przyciągną do siebie odpowiednich fanów i promotorów. Album ten wspiera także moje spostrzeżenie, że na chwilę obecną najlepszej jakości metal industrialny powstaje we Francji. Płyta 2010 r. wg. magazynu Fabryka Industrial Rock. (NINa, 05/01/2011)