Uchronopolis |BlackRain, 2010|

01. Welcome To Uchronopolis, 02. Black Flash, 03. Tainted Cortex, 04. Revenge, 05. Totalitarize Me, 06. The Great Parade for Monkeys, 07. Birth, 08. Ex Utero, 09. Exodus, 10. Exile, 11. Day Of The Hatred, 12. Lock Down, 13. No Tears, 14. Nero's Dream, 15. Hyper-Nation, 16. Uchronopolis

Ciekawie zarysowany scenariusz, perfekcyjnie wykonana okładka CD oraz dotychczasowe dokonania tego francuskiego zespołu spowodowały, że czekałam Uchronopolis od kiedy Dexy Corp_ opublikował newsa na temat powstawania nowej płyty, a czekanie to nie trwało na szczęście latami.

Dexy Corp_ należy do zespołów, które mają artystyczne podejście do prezentowanej muzyki, podobnie jak Punish Yourself, chociaż Dexy nie koncentruje się raczej na wyglądzie muzyków, ale na dodatkach. Na długo w pamięci pozostaje np. widok genialnie zaprojektowanego statywu do mikrofonu w kształcie popiersia żeńskiego cyborga, kojarzący się z postaciami z obrazów H.R. Gigera.
Grupa ta przedstawia atrakcyjne, industrialno-metalowe brzmienie, oparte na gitarach, basie, perkusji i wokalach, w którym dominuje agresywna energia mimo, że kompozycje zostały zaaranżowane na wzór regularnych utworów ze zwrotkami i refrenami. Na całokształt tej płyty składają się utwory wokalne przeplatane kilkoma instrumentalnymi wstawkami.

Wraz z rozpoczęciem „Welcome To Uchronopolis” zostajemy zaproszeni do wirtualnego miasta przypominającego (przynajmniej wg. koncepcji zespołu) to, znane z filmów np. The Dark City czy Brazil, pełne niespodzianek, niepisanych i niewyjaśnionych reguł, ukryte za mgłą mistycyzmu, mroczne i dławiące się własnymi wyziewami.

Po wodewilowo-cyrkowym wstępie zespół pokazuje, co oznacza dla nich gitarowa jazda („Black Flash”). W podobnych klimatach utrzymany jest „Tainted Cortex”, ze ścianą gitar przeplatanych spokojniejszymi fragmentami opartymi na wokalach i samplerach, a takie zakręcone tempo przynosi na myśl wściekłe utwory australijskiej grupy Jerk.
Następnie „Revenge”, to utrzymana w nieco barowej atmosferze 43-sekundowa wstawka poprzedzająca utwór „Totalitarize Me”, kojarzący się z kolei z twórczością zespołu Orgy, chociaż Dexy Corp_ zawarł tu większy udział gitar obok równie dynamicznego samplingu.
„The Great Parade for Monkeys” bardzo przypomina estetykę muzyki Punish Yourself (wykrzyczane wokale i damskie chórki w tle) oraz 16Volt (aranżacje partii wokalnych, linii basu oraz sampling).

Na uwagę zasługuje instrumentalny „Birth”. Jest to sugestywna, dźwiękowa opowieść, wskazująca na 'coś', co właśnie obudziło się w podmiejskich kanałach, w otoczeniu natrętnego brzęczenia much i jazzowej muzyki dobiegającej z powierzchni. Następnie to coś, niczym rakieta napędzana turbiną ruszyło w sobie znanym kierunku, rozchlapując wokół siebie cuchnącą wodę.

W tym momencie jednak pojawia się utwór, który przypieczętował mój wybór, i dzięki któremu Uchronopolis stał się płytą roku 2010. Utworem tym jest „Ex Utero” z ładnie przyciętymi gitarami, lekko przesterowanymi wokalami, ogromną dynamiką, harmonijną budową, profesjonalnie zaaranżowanymi partiami napisanymi dla każdego z instrumentów oraz dopasowanymi do użytych sampli. Dodam na koniec, że „Ex Utero” zwrócił moją uwagę już przy pierwszym przesłuchiwaniu, a za pozwoleniem zespołu został natychmiast przemycony do 'fabrycznego' podcasta (nr 9).

Następujący po nim utwór „Exodus” przynosi bardziej metalowe brzmienie, chociaż i w nim pojawiają się industrialne sample, dlatego też powinien zainteresować fanów tak Ministry, jak i Treponem Pal.
Zaraz potem pojawia się kolejna, instrumentalna wstawka („Exile”), kojarząca się z klimatami nocnego klubu z lat 50-tych, jazzową muzyką przeplataną nowoczesnym samplingiem, a po nim intensywne, powtarzające się riffy gitar wprowadzają słuchacza w agresywny i ciężki utwór „Day Of The Hatred”.

„Lock Down” to troszkę tępy utwór, zbudowany głównie na wokalach i syntezatorach, i chociaż obecne są tam gitarowe riffy, to ogólna melodyka zbliża go do piosenek grupy Filter. „No Tears” to także utwór w stylu muzyki Punish Yourself; bardzo skoczny, łatwy do zapamiętania, a jednak drapieżny, zakończony klasyczną, jazzową muzyką.
„Nero's Dream” nie jest zbyt oryginalnie zaaranżowany, lecz nie brak mu pasji, natomiast bardziej zainteresował mnie „Hyper-Nation”, bo obok gitarowych riffów i dynamicznie zaakcentowanego basu, pojawiają się tam całkiem zimno-falowe nastroje, rodem z angielskiego Sheffield lat 80-tych, głównie za sprawą old-schoolowo brzmiących sampli. To także utwór instrumentalny, jednak najdłuższy ze wszystkich, zawartych na tym albumie.
Tytułowy „Uchronopolis”, równie ciekawy, jak poprzednie i oparty na dynamice basu sprzężonego z riffami gitar zamyka to wydawnictwo.

Ten album ma wszystko; scenariusz, pomysł, energię, oryginalne aranżacje, wysokiej jakości produkcję, ładne opakowanie. Jeśli uznać, że Psalm 69 był przełomową płytą dla Ministry, a The Downward Spiral – dla Nine Inch Nails, to Uchronopolis może być punktem zwrotnym w karierze Dexy Corp_. Francuzi pokazali, na co ich stać i mam nadzieję, że przyciągną do siebie odpowiednich fanów i promotorów. Album ten wspiera także moje spostrzeżenie, że na chwilę obecną najlepszej jakości metal industrialny powstaje we Francji. Płyta 2010 r. wg. magazynu Fabryka Industrial Rock. (NINa, 05/01/2011)

Fragmentation |Under Class, 2008|

1. Overlord, 2. Proselytes, 3. A Needle In Each Arm, 4. Anhedonie, 5. Beat Me, 6. Faceless, 7. Dark Bliss, 8. Lie Is Life, 9. Incandescent World, 10. Ghost Connection, 11. Death Plastic Surgery

Dexy Corp już po raz kolejny udowadnia, że metal industrialny da się z powodzeniem tworzyć także w Europie. Fragmentation to druga płyta Dexy Corp, a zespół pozostaje jak dla mnie w czołówce najciekawszych, francuskich zespołów ostatnich lat (obok takich grup jak Punish Yourself, Obszon Geschopf, Moshpit, Prime Sinister czy reaktywowanego w 2007r. Treponem Pal).

Płyta zaczyna się utworem Overlord, który tak naprawdę wprowadza słuchacza w muzykę, jakiej może się spodziewać na CD. W intro do utworu pojawiają się sample podobne do tych, stosowanych przez Ministry. Początek następnego utworu rozpoczyna się podobnie jak w jednym z utworów Skrew, chociaż cały utrzymany jest w stylu digital hardcore, podobnie jak następny A Needle In Each Arm. Tutaj sporo chaosu, hałasu i szybkiego tempa. Słychać dosyć nachalny automat perkusyjny (?) i żal, bo każdy perkusista o rockowych korzeniach dodałby głębi temu utworowi.

Anhedonie to jak gdyby wyraźna inspiracja muzyką Acumen Nation z drum'n'bassową dynamiką i bardzo charakterystycznymi wokalami. Beat Me to oczywiście 'jak Bile': rozpalona agresja i nieuleczalnie chore tempo z nieco przesterowanymi wokalami. Tutaj żywy perkusista nie miałby pola do popisu, więc zesamplowane beaty w jego miejsce są jak najbardziej odpowiednie.

Moje ucho przykuł gdzieś w połowie albumu utwór Faceless, z mocniejszymi, zapętlonymi gitarami, i jakimś demonicznym klimatem. Przypomina się Numb, The Sect i Testify, tudzież soundtracki do Quake 2 ;) Pogłos w refrenie dodaje głębi i powtarzające się frazy nabierają efektu nieskończoności. Metalowe gitary i transowe tempo powodują, że chce się powracać do tego utworu. To mój pierwszy faworyt na tym CD.

Dark Bliss, to taki agresywniejszy utwór typowy dla Out Out, połączony z brzmieniami Punish Yourself, jeśli koniecznie chce się znaleźć najbliższe porównania.
Lie Is Life to też klimaty w stylu Bile, rozwrzeszczane i oparte na bardzo szybkim tempie. W następnym utworze nastroje także podobne jak u Acumen Nation i Cyanotic, czyli nowa fala muzyki punkowo-industrialnej lub digital hardcore. Incandescent World powinien zwrócić na siebie uwagę, a jednocześnie szorstki i melodyjny refren wpada w ucho. Mój faworyt nr 2.
Natomiast Ghost Connection to już metalowo-industrialna jazda, z agresywnymi samplami, kojarzy się z nagraniami Bile, KMFDM i trochę Jerk. Zdecydowanie najlepszy utwór na całej płycie i jak dla mnie reklamówka możliwości Dexy Corp. Tłusty beat z samplami wydartymi z muzyki rave i delikatnie przesterowane wokale w otoczce fuzji gitar i perkusji budującej dynamikę. Takie utwory powinno grać się na imprezach poświęconych metalowi industrialnemu, ale sam utwór jest także dosyć taneczny dzięki swojej dynamice. Tego typu utworów najchętniej słucham prywatnie.

Osobom, które preferują brzmienia bardziej hmm… elektro, lecz nie pozbawionych agresywnych gitar w tle, powinien spodobać się Death Plastic Surgery. Kojarzy mi się z jakimiś brzmieniami typu Suicide Commando, wzmocnionymi przez gitary i miejscami przez growlowane wokale. Myślę, że fani Acumen Nation też zwrócą uwagę na ten utwór.
Jest na płycie też kawałek ukryty, 12-tka, także coś w stylu digital hardcore. Bardzo agresywny, ale nie jest to siła gitar, a szalone tempo automatu perkusyjnego. I znów przychodzi na myśl Acumen Nation! :)

Dexy Corp jest zespołem znanym w Europie i USA, a w tym roku promuje wydanie najnowszej płyty i występuje w związku z tym na scenach francuskich klubów. Zespół jak dotąd cały czas wspina się coraz wyżej, wypuszczając na rynek coraz bardziej zaawansowaną muzykę. Ostatnie koncerty z Punish Yourself niewątpliwie odcisnęły jakiś ślad na ich twórczości, bowiem daje się zauważyć pewne charakterystyczne dla PY rozwiązania brzmieniowe (fuzja perkusji, gitar i wokali). Utwory są krótkie, nieprzekraczające 5 minut. CD godne polecenia. (NINa)

---

Oficjalna strona | Last.fm | Discogs | Myspace